Στην Αβδάτ, στα υψίπεδα του Νέγκεβ, Ισραηλινοί ερευνητές κατάφεραν να καλλιεργήσουν ποικιλίες σταφυλιών που καλλιεργούνταν στην περιοχή πριν από σχεδόν 1.500 χρόνια. Αφού βρήκαν το DNA τους σε αρχαίους σπόρους, επαναφύτευσαν τους απογόνους τους και παρήγαγαν ένα κρασί που εξέπληξε τους ειδικούς. Αλλά πίσω από αυτό το αρχαιολογικό πείραμα διαφαίνεται ένα άλλο ζήτημα, η εύρεση ποικιλιών ικανών να αντέξουν στην κλιματική αλλαγή.
Κατά τις ανασκαφές που διεξήχθησαν μεταξύ 2017 και 2019, ανακαλύφθηκαν καμένοι σπόροι σταφυλιών που χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα. Δύο αρχαίες ποικιλίες ταυτοποιήθηκαν: η Συρίκι, με μαύρα σταφύλια, και η Μπαρ, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή λευκού κρασιού. Ένας από τους ερευνητές μελετούσε συγκεκριμένα τις ποσότητες των σπόρων που υπήρχαν στα διάφορα αρχαιολογικά στρώματα για να ανασυνθέσει την άνοδο και την πτώση της βιομηχανίας κρασιού στο Νέγκεβ κατά τη βυζαντινή εποχή. Τα ίχνη αυτής της γεωργίας είναι ακόμα πολλά στις κοιλάδες και στους ανοιχτούς χώρους, όπου διατηρούνται ιδιαίτερα πολλά πατητήρια κρασιού. Η αρχαία βιομηχανία κρασιού αποτελεί έτσι αναπόσπαστο μέρος του αρχαιολογικού τοπίου.
Μια μοναδική αρχαιολογική ανακάλυψη
«Οι σπόροι στάλθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ήταν αρκετά καλά διατηρημένοι για να επιχειρήσουν να εξάγουν το DNA τους. Συμπληρωματικές έρευνες επέτρεψαν να χαρακτηριστούν αυτά τα σταφύλια και να ταυτοποιηθούν ως παραδοσιακές ποικιλίες του νότου της Γης του Ισραήλ. Μετά από μια μακρά διαδικασία, καταφέραμε να βρούμε τους άμεσους απογόνους τους. Ένας από αυτούς αντιστοιχεί σε μια ποικιλία που βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα», δήλωσε στο Itonnews ο αρχαιολόγος Λιόρ Σβιμέρ, από την Ισραηλινή Αρχή Φύσης και Πάρκων.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές πήραν μοσχεύματα και τα επαναφύτευσαν, χωρίς λιπάσματα, εκεί όπου είχαν ανακαλυφθεί οι σπόροι: κοντά σε μια σπηλιά που βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από μια αρχαία γεωργική εκμετάλλευση που χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή. Χρησιμοποίησαν αρχαίες μεθόδους, βασιζόμενοι στη διάταξη των γεωργικών εκτάσεων εκείνης της εποχής.
«Παράλληλα, ξεκίνησα ανασκαφές στον χώρο με έναν συνάδελφο από την Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων και ανακαλύψαμε ένα μεγάλο πατητήρι ικανό να παράγει περίπου 6.000 λίτρα την ημέρα», δηλώνει ο Λιόρ. Η ομάδα διαπιστώνει τότε ότι τα μοσχεύματα αναπτύσσονται πολύ πιο γρήγορα από τις ευρωπαϊκές ποικιλίες. «Συλλέξαμε περίπου 400 κιλά σταφύλια από τις δύο κύριες ποικιλίες και τα παραδώσαμε σε δύο παραγωγούς που εργάζονται με φυσικές μεθόδους. Δεν πρόσθεσαν θείο ούτε οξέα. Τα σταφύλια αφέθηκαν με τη φλούδα τους ώστε οι φυσικές ζύμες να προκαλέσουν αυθόρμητα τη ζύμωση», αφηγείται ο Λιόρ.
Οι πρώτες φιάλες εκπλήσσουν
Κατά το άνοιγμα των πρώτων φιαλών, το αποτέλεσμα εκπλήσσει. Το κρασί είναι καλό, ελαφρώς διαφορετικό, πιο φρουτώδες και με αρκετά υψηλό βαθμό αλκοόλ. «Από τότε, ανοίγουμε τακτικά μια φιάλη για να παρατηρήσουμε την εξέλιξή της. Το κρασί αλλάζει ακόμα και μετά την εμφιάλωσή του», συνεχίζει ο Λιόρ.
Αυτό το άρθρο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο. Επιστρέψτε σύντομα για να ανακαλύψετε αυτό το άρθρο!